Noc, papieros, łóżko.

Ile razy leżałe¶, patrz±c w sufit i my¶l±c, że masz kurewsko piękne życie? Ja setki. 

Lubię te momenty, kiedy czuję, że wszystkie moje błędy zaprowadziły mnie w to miejsce. Bo to miejsce jest najlepsze z dotychczasowych. A za tydzień będzie jeszcze lepsze. 

I przeklinam codzień tysi±c sytuacji, ¶ciskam róg poduszki, wycieram wilgotne powieki. Czytam te maile sprzed ponad dwóch lat i notki sprzed ponad półtora roku. I czasem boliboli. Ale nie żałuję ani jednej chwili. Bo TO wszystko było po CO¦. 

I dziękuję za moje TO, które znam, i CO¦, którego jeszcze nie znam. Nie ma, że "się było i że się będzie". 

JEST. Teraz. Łap to. Mimo wszystko.

Noooo. To trochę mnie nie było. A jak jestem, tzn. że jest Ľle. A jutro będzie jeszcze Ľlej (najĽlej).

Noga mnie zaczęła niedomagać. Lewa. Ni to drętwienie, ni to mrowienie, ni to ból. Chujwieco lewej nogi. No i fajnie. Podreptałam na wydział, co¶tam poczytałam, noga trochę wkurwiała, no ale co ja się będę jak±¶ nog± przejmować. I tu nast±piła niespodzianka, bo chujwieco było uprzejme rozprzestrzenić się na rękę. Również lew±. Doktor medycyny ze mnie taki sam, jak nauk prawnych, ale co¶tam skojarzyłam, że może z pikaw± niehalo, a może z nerwami. Z głow±, się znaczy. W moim przypadku rachunek prawdopodobieństwa prosty jak budowa cepa, toteż udałam się do pani nojrolog. Zszedłszy prawie w poczekalni, bo rodacy nie wpadli na to, że jak się składam na trzy czę¶ci na krze¶le, to niekoniecznie z tytułu hobby, wlazłam, pani popukała młoteczkiem, pomacała po szyi, pomiziała po głowie i stwierdziła, że jednak z główk± co¶ nierówno. No tyle to ja i bez niej wiedziałam. Dostałam pigułek duzioduzio wszelkiej ma¶ci i tyle samo skierowań na jakie¶ różne badania. Z okazji końca roboczego tygodnia poszłam się wykrwawić do laboratorium (tradycyjnie mdlej±c na fotelu ku przerażeniu miłej pani w fartuszku) i chciałam grzecznie czekać na poniedziałkowe wyniki, z których chuja zrozumiem.

Niestety, życie lubi niespodzianki i mimo przyjmowania różnych dziwnych pilulek, co mi miały naprawić popsuty o¶rodkowy układ nerwowy, nic się nie naprawiło, a popsuło się jeszcze bardziej. Bo moja cała lewa strona zrobiła się jeszcze bardziej lewa. Tak lewa, że postanowiłam jednak zgodnie z zaleceniem pani doktór potraktować swoje pozostałe trzy szare komórki rezonansem.

No i chodzić jak pingwin też nie lubię zbytnio.

A gdzie hit na dobry pocz±tek roku? Ano tu, że nadchodz±cy tydzień zmarnuję umawiaj±c się z szamanami, co mi będę prze¶wietlać resztki mózgu i odczytywać hieroglify z moich badań krwi, jak już się z nimi umówię, to pewnie i się spotkam, a nadchodz±cy tydzień miał być tygodniem tryumfu. Gdyż ponieważ w nadchodz±cym tygodniu miałam rozpykać pierwszy z trzech combobonusów. Niestety, stan obecny nauce nie sprzyja, bo w jednej pozycji jestem w stanie wytrzymać ok 15 sekund. Potem zaczynam wyć. A ino te trzy combobonusy dziel± mnie od skończenia przymusowej wydziałowej edukacji i radosnego okresu pieszczenia mojej pracy magisterskiej.

Ale sorry, nóńu, egzaminy skończysz pewnie w paĽdzierniku. A najpewniej wujek dziekan w końcu się wkurwi i wypieprzy cię z hukiem na repetę. Albo w ogóle wypieprzy. I rację mieć będzie.

Trza było wcze¶niej zdać, społeczniarska ruro.

Ok, więc to je tak. Mam tak ciasn± pętlę na szyi, iż cia¶niej się nie da. 

Nie mam czasu na ŻYCIE. Serio. I P., wiem, że mnie nienawidzisz, że mn± gardzisz i najchętniej by¶ mi napluła w pysk i masz rację. Ale ja o Tobie my¶lę ¶rednio 262781 razy dziennie, ino zanim uda mi się ubrać w słowa to wszystko, co chcę Ci powiedzieć/napisać, to jeszcze chwilę potrwa. Bo naprawdę nie mam się teraz czasu w dupę podrapać, a pisanie Ci jakich¶ farmazonów mija się z celem. I serio trzeba się nagimnastykować, żeby opisać to, co się dzieje wokół mnie przez ostatnie miesi±ce. Tak czy siak, nie wiem, jak Ty ze mn±, ale ja z Tob± rozmawiam ;) Tylko mój standardowy okres wył±czenia się ze ¶wiata się tragicznie przeci±gn±ł. 4-8 marzec jestem w Krakowie na miliard procent, więc szykuj się. K O C H A M. Twój niekontaktowy i aspołeczny dupek.

W pi±tek mam egzamin prawie tak zaległy, jak moje zaległo¶ci względem Biblioteki Wojewódzkiej, z której wypożyczyłam ksi±żki przed matur±. Iiii z kim ma egzamin niunia, która obraziła się na prodziekana, napisała odwołanie od jego decyzji do prorektora i jeszcze poszła nakablować na niego do dziekana? TAK! Z prodziekanem! :D No ale to, że na uczelni mam przejebane wła¶nie tak, a nie inaczej, chyba już naprrrrawdę nikogo nie dziwi.

Do tego do czwartku musimy zdać z J. trzy wypieszczone i wymuskane szafy dokumentów i czy muszę wspominać, iż jeste¶my w czarnej dupie? ;) Na szczę¶cie tu już z górki. I fenk gad, gdyż pikawa mi ostatnimi czasy naprawdę nie wyrabia.

Poza tym w sumie constans. Na głowie jeden malutki i jeden OGROMNY projekt. I jestem taka ważna i zajęta. I kompletnie nieprzytomna. No i oczywi¶cie jak już jest tak dramatycznie, że nie wiem, w co ręce włożyć, piszę notkę, żeby zmarnować kolejne kilkana¶cie minut :) Głupia rura.

A moj stan rozpierdolenia psychofizycznego ro¶nie i ro¶nie. I niedługo przero¶nie mamę, tatę i sosnę.

No ale kto da radę, jak nie ja, rajt? ;)

Włanczam zegał!

Jest pusto. To wszystko. Pu¶ciej niż kiedykolwiek. W ¶rodku, na zewn±trz.
Burdel i pustka. Najgorsze możliwe poł±czenie.
Tęsknie za czym¶, ale pojęcia nie mam, za czym. Za normalno¶ci±? To jest chyba teraz moja normalno¶ć.
Chce mi się płakać ¶rednio osiemna¶cie razy dziennie, ale nie płaczę, bo po co. Płakałam tylko ze szczę¶cia, kilka razy w przeci±gu tygodnia, bo jednak czasem sobie nie u¶wiadamiasz jak wspaniałych ludzi masz wokół siebie, aż do wielkiego pierdolnięcia. Pierdolnięcie nast±piło we wtorek, ¶rodę i pi±tek, toteż łzy lały się całkiem obficie.
Tak czy siak nie da się ukryć - P U S T O.
Z tego też tytułu idę uprawiać pustkę emocjonaln± nad podłog± zawalon± gratami. Ona jedna po zło¶ci nie chce być pusta.
A żeby było tak superzabawnie, w Wigilę udaję się do pracy. Ihaha.
Człowiek, kurwa, orkiestra.
Ah, jakby kto pytał, pół roku mojego życia jest warte okr±gły tysi±c złotych. Tak przynajmniej mniema korporacja.
Na ¶więta życzę Wam w zasadzie tyle, żeby nie było pusto.

Tradycyjnie już P. przyjechała i P. pojechała.

"Czym się panie zajmujecie?"

Otóż panie zajmowały się głównie:

• piciem,
  
• paleniem,
  
• jedzeniem niezdrowego żarcia (poza sushi i incydentem z sałatk± zrobion± przez P, który chciałabym wymazać z pamięci, gdyż ponieważ sałatka w rzeczy samej była pyszna, no ale to ci±gle warzywa, nie?),
  
• mieszkaniem razem przez 90% czasu,
  
• nienawi¶ci± stosowan± do całego ¶wiata,
  
• pogardzaniem Przyjaciółk± z tytułu nieumiejętno¶ci wręczenia telefonu potencjalnemu mężczyĽnie swojego życia (to ja P.) tudzież z tytułu brudnych nóg (to P. mn±),
  
• przyłapywaniem mojego szefa na wyrywaniu dwudziestek w Spatifie,
  
• słuchaniem Pezeta wci±ż i wci±ż,
  
• kupowaniem pięknych toreb,
  
• "PrzyjaĽnieniem się" przez duże P,
  

a także sraniem pod siebie przed sesj± w pełnym wymiarze godzin.

I spełniłam swoje perwersyjne marzenie (z mał± pomoc± P., która z cwan± min± stoj±c przy McDonald'sowym ¶mietniku wycedziła "Patrz, te nie maj± tego zabezpieczenia!").

Teraz P. wróciła do Krakowa i stawiła czoła egzaminowi, którego zakres jest poza moimi zdolno¶ciami percepcji. Ze starcia wróciła z tarcz±, toteż u¶miech mam dookoła głowy.

Ja dla odmiany powinnam stawić czoła egzaminowi, który jest poza jakimikolwiek moimi zdolno¶ciami. Czytam na zmianę trzy najbardziej rzygawiczne ustawy na ¶wiecie. Na raz jestem w stanie przebrn±ć przez maks dwie strony. Potem umieram ¶mierci± tragiczn±, czytaj±c o budowach, przedbudowach, rozbudowach, nadbudowach i chuj wie jakich jeszcze "dowach".

W pracy bajabongo na resorach. Jakby¶cie potrzebowali kogo¶, kto na akord zeskanuje 300 stron aktów notarialnych, pliz du nat hezitejt tu kol mi.

No ale co tam. Mam nowy półsłużbowy telefon. Teraz tylko muszę przyci±ć prezesa w burdelu, to dostanę mercedesa i wakacje na Maderze.

I ogólnie to... "Jak będę dała radę to tak, a jak nie to nie". Proste, nie?

Jestem ekspertem przesuwania ostatecznych terminów na wieczne nigdy. Jestem ekspertem od brania na siebie miliarda zobowi±zań, których nie mam szans wypełnić nawet w 10%. Pętla na szyi i u¶miech psychopaty na pysku mode on.

WPiA UG jest ekspertem od wyrażania tego, jak bardzo w dupie ma studentów. Naprawdę nie chce mi się już jeĽdzić tam trzydzie¶ci siedem razy w tygodniu i za każdym razem dowiadywać się, że jednak sorry, dżordż, ale w sumie przyjeżdżała¶ po nic, bo i tak nikt nic nie wie.

Jest mi smutno, Ľle i z niczym się nie wyrabiam. Czy ja mogłabym w końcu dorosn±ć?

I w ogóle proszę jednak, żeby kto¶ mi opowiadał filmy, zanim zdecyduję się je obejrzeć, bo chociaż "Szkołę uwodzenia" ogl±dałam już jakie¶ osiem razy, to moje zdziwienie gdy Ryan Philippe umarł, nie miało granic.

Jezu, jezu, jezu. Nie przebrnę przez te ustawy do jutra choćby skały srały. Nigdy w życiu przez nie nie przebrnę, kurwa mać.

Pozdrawiam z otchłani miliarda przepisów, gdzie gin z redbullem leje się strumieniami, popiół od papierosów za¶cielił cał± podłogę i w każdej chwili może ugryĽć mnie skorpion.

Mariusz Mix Kolanko i babka ze stulejk±.

Jurak, Ty głupia ruro, dlaczegóż, ah, dlaczegóż, zostawiasz sobie zawsze wszystko na ostatni± chwilę? Dlaczegóż bierzesz się za naukie 2 dni przed zaliczeniem, które to zaliczenie supportuje Twój mołst importynt egzam? Noooo? Bo¶ tępa jak stodoła.

Niechcemniesięuczyć. Nie chce mi się wracać na te studia. Jedyne, co mi się chce, to i¶ć już na pierwsze spotkanie seminaryjne i zacz±ć zbierać materiały do pracy. Na szczę¶cie trafił mi się taki promotor, jaki mi się trafił, więc chociaż jedna osoba przeczyta moj± magisterkę. Rzekłam.

No czy ja naprawdę muszę zdawać te egzaminy? I dlaczego nie miałam w tym roku wakacji? Kiedy pensja wpłynie na konto? I dlaczego nie zarabiam dwa razy więcej? Dlaczego solarium u Tigera nierówno opala? Dlaczego chce mi się spać o 21? Dlaczego te administraty s± takie nudne? Dlaczego jęczę jak niedoruchana pensjonarka?

I zapisałam się na medycynę s±dow±, ale pewnie przez t± głupi± stocznię nawet sobie trupów nie poogl±dam. Tak, jestem prosta i niewrażliwa. Że też montowania kadłubów u Lenina mi się zachciało.

No. To ja może pójdę poogl±dać zdjęcia Gurovica.

Hello my love
It's getting cold on this island
I'm sad alone
I'm so sad on my own
The truth is
We were much too young
Now I'm looking for you
Or anyone like you

We said goodbye
With the smile on our faces
Now you're alone
You're so sad on your own
The truth is
We run out of time
Now you’re looking for me
Or anyone like me

Na na na na…

Hello my love
It's getting cold on this island
I'm sad alone
I'm so sad on my own
The truth is
We were much too young
Now I'm looking for you
Or anyone like you

------------------------------------------

Cóż...

Uprasza się uprzejmie Szczeciniaków, ażeby nie krzyczeli 200m od stadionu naszego szacownego klubu piłkarskiego: "Lechia Gdańsk, kurwy, scheiss", gdyż ponieważ mog± skończyć tak jak ten pan, co zostawił brzydk± czerwon± plamę na chodniku. A po cóż to komu, no po cóż.

Prosimy również o nie gonienie tubylców z okrzykiem na ustach "ChodĽ, kurwa, na solo, jebany Lechisto!" (znaki przestankowe zgodnie z wyobraĽni± autora), gdyż ponieważ "jebanych Lechistów" jest tu trochę więcej niż ten jeden, którego we dwóch gonili¶cie i w zupełnie nieoczekiwanym momencie mog± wyskoczyć zza winkla i sprzedać dwa strzały w pysk.

To mówiłam ja, bliska s±siadka stadionu Lechii, pod której osobistym balkonem dostali¶cie dzi¶ w mordę.

Pij±c trzeci± tego dnia kawę, grzej±c krzesło przy moim służbowym biurku o tej barbarzyńskiej godzinie, pomy¶lałam, że de facto jest jedna rzecz, która może mnie zabić. Wstawanie do pracy na godzinę 8. Praca od 8 do 16 w ogóle. Dlatego jednak powinnam skończyć te studia, a potem zaj±ć się czym¶ zupełnie niezwi±zanym z ich kierunkiem. Np. piciem z M. i R. w Sopocie, piciem z P. w Krakowie, wracaniem z imprez o 6 nad ranem i spaniem do 14. A w międzyczasie rz±dzeniem się w mojej własnej firmie.

Kiedy¶tam, w zasadzie całkiem niedawno, pal±c papierosa i papraj±c prze¶cieradło popiołem wymy¶liłam syndyka masy upadło¶ciowej. Okazało się wszakże, iż (cóż za nieprawidłowa konstrukcja, oh ah!) w tym celu powinnam zajmować stanowisko kierownicze przez lat 5. Dobrze to, pomy¶lałam; przecież lubię się rz±dzić. Mankamentem jednak tego mhrocznego planu gotyckiej trzynastki jest fakt, iż nie dysponuję chwilowo żadnym idiot±, który zdecydowałby się na zatrudnienie mnie na takowym stanowisku. Toteż sama się zatrudnię. Mhroczne, nie?

I w ogóle: co¶ Ty, cipo, my¶lała, jak zapisywała¶ się na seminarkę z Teorii i filozofii państwa i prawa? Że niby się pisze o tym, co Cię interesuje? Głupia rura. Skończę parz±c kawę w osiemnastej firmie zarz±dzanej przez mojego pana dyrektóra. Chyba, że kogo¶ poza moim promotorem kręci prawnokarne rozliczanie przeszło¶ci.

Spojrzałam wła¶nie w kalendarz i u¶wiadomiłam sobie, że za tydzień muszę zaliczyć tzw. ćwiczenia. Pan od administratów pół roku mnie nie widział, to pewnie zatęsknił. Jaka¶ 5 by się przydała w tym nędznym indeksie w końcu. Poza tym ludzi powinno ostrzegać, że w dyplomie umieszczaj± cały pakiet słoneczny ich ocen. Odebrałam dyplom Kamila i z przerażeniem sobie u¶wiadomiłam, że za 2 lata jaka¶ krowa w dziekanacie upokorzy mnie po stokroć pokazuj±c paluszkiem cały przebieg mojej uniwersyteckiej kariery. Ihaha, ciekawe, czy będ± też moje dwa buty z finansów.

Z serii życiowe rozterki czę¶ć stopięćdziesi±taósma: na chuj mam kupować karnet na Prokom, skoro rozwi±zali kontakt z Gurovicem?

Hmmm... Co by tu porobić... Wiem, kurwa, pouczyć się.

PS:  Tak generalnie to niczym się nie przejmuję, rodzice jad± kiedy¶tam do Turcji, co cieszy mnie bardzo, bo kolejny wypad na Chorwację oznaczałby kolejne 10 litrów cuchn±cego samogonu (argument, że nie ma się po tym kaca absolutnie do mnie nie przemawia - zapach ma cokolwiek nieparlamentarny), E. przyjeżdża do Gdańska i może nawet zabierze ze sob± J., a ja mam nowe buty. Szalenie wygodne.
PS2: Moja mama się zaraziła i co trzecie słowo używa teraz "generalnie". I "generalnie" mnie za to nienawidzi. :)
PS3: P., byłabym zobowi±zana, gdyby¶ jednak wł±czyła komentarze na swoim blogu :P

S: Bo widzisz... To jest moje drugie perwersyjne marzenie, zaraz obok wrzucenia tacy z Maca do ¶mietnika. Podchodzisz do szyby, patrzysz na jedz±cych ludzi i puszczasz hafta na t± szybę. Wiesz, np. w Macu albo jakiej¶ innej drogiej restauracji.
M: ...

Pijana byłam, nie liczy się. Poza tym w Macu podnosz± ceny i niedługo to naprawdę będzie droga restauracja.

Czasem kończy się wła¶nie o 16, a czasem o 12 następnego dnia, kiedy wsadzasz mnie do poci±gu (nawet, gdy o 5 rano pod Kitschem marzycie tylko, żeby to było JUŻ i żeby wrócić i i¶ć spać, a ja powtarzam "ChodĽmy gdzie¶" zdecydowanie za gło¶no i za często :)).

Zawsze półwytrawne - do spaghetti, do shoarmy, do golonki. Chociaż z Tob± może być nawet słodkie i w kartonie.

Możesz. Ja i tak będę dzwonić do skutku. A potem ja przestanę odbierać i dzwonić będziesz Ty. Taka nasza mała telefoniczna gra, o któr± się nigdy nie obrażamy.

Bo czasem dobrze jest tęsknić. Naprawdę.

A czy wtedy obchodziłoby Cię to tak samo?

Ani jedno, ani drugie. Tak s±dzę.

Do przodu. Nigdy na skróty i zawsze po największych zakrętach.

No wła¶nie - warto?

Najczę¶ciej i jedno i drugie. (Czy tylko ja jeszcze płaczę przy Baczyńskim?)

Nie wiem. Wiem, że jest :)

Ja jestem Zła, Ty jeste¶ Gorsza, on jest najgorszy.

Japonki (swoj± drogę to zabawne, przeszłam w nich pół Krakowa, a rozpieprzyłam je wracaj±c do domu po schodach).

Wódka. Wódka, wódka. A rano pójdę po wodę, Nestea, Tigera edited limition ( ;) ) i po papierosy, których nie zapalisz przez następne 8 godzin.

Różowe. I pluszowe najlepiej. Z czarnym i skórzanym.

Pigułka.

My. Bo moja jest mojsza, a Twoja jest Twojsza, a jego nie jest wcale.

Oszywi¶cie!

No przecież, że Tamata!

Nie wiem, nie znam się, nie orientuję się, zarobiona jestem.

A wiesz, że sama się czasem zastanawiam?

Jakby się dało...

Już nie, tylko trochę, nic nie szkodzi.

Tak, tak, trochę tak...

Co za różnica? Przecież i tak następnym razem zostawisz je u mnie.

6,47 zł.

A wspina się Pani po tych górach? ;)

Zawsze.

Owszem, choćby i nawet ona nie miała nas uratować.

Podręcznik do rosyjskiego się liczy?

Nie lubimy kotów. To chyba dlatego.

Kto, ja? ;)

Nie lubię, jak stawiasz "nawet" obok "ja".

Je¶li tak, to "czas najwyższy zahodować w sobie t± ¶wiadomo¶ć", że jednak nie. Wcale. Ani trochę.

Bianco.

Wbrew pozorom coraz radziej, prawda?

Wcze¶niej, niż póĽniej.

Teraz zaraz.

Często i licznie.

WIEM.

ROZUMIEM.

Żal Ci tylko trochę, a powinno być wcale.



Widzisz? Na wszystko jest odpowiedĽ. Jaka¶tam.

A gdyby¶ uważała na polskim, to by¶ wiedziała, że ZAWSZE na pocz±tku jest chaos. Je¶li jest chaos, to jest i pocz±tek. A ja ostatnio dużo bardziej jestem za wszelakimi pocz±tkami, niż końcami.

BRAWO. ;)

Jeszcze kilka uderzeń w klawiaturę i kliknięć myszk± i pęknie mi serce. P Ę K N I E.

Gdzie jest reset...? Erase and rewind.

Boli niewyobrażalnie mocno. Najmocniej.

Nigdy nie chciałam nikogo skrzywdzić. Nigdy. Tylko to jest ten moment, w którym muszę zadbać o ten badziew, który noszę pod żebrami. Bo już wiem, że nikt inny o niego nie zadba.

Utonęłam we własnym bagnie.

Od dłuższego czasu towarzyszy mi poczucie, że chciałabym być gdzie indziej.

Irracjonalne wrażenie, że w Krakowie byłoby mi lepiej. Już nie sam Kraków, już nie te ulice, już nawet nie Spokój z kanapami, w które dobrze byłoby się czasem zapa¶ć. Bardziej P., bo na odległo¶ć jednak łatwiej być, niż BYĆ. "Dobrze jest być czę¶ci±" - mawiała P. Ale cz±stk± już mniej. A tak się czuję. Jeste¶my cz±stkami swoich paralelnych (jaka palalela? Co to w ogóle jest? Czy Ty chodziła¶ do jednej klasy z Mikołajem Jejem?) ¶wiatów. I ok, może tymi naistotniejszymi i może tylko to się liczy, ale wolałabym jednak czasem móc wieczorem i¶ć z ni± na spacer, a rano napić się kawy. Być czę¶ci± jej rzeczywisto¶ci, a nie fatamorgan± na drugim końcu Polski.

Bo czuję, że moja rzeczywisto¶ć jest coraz mniej moja. Coraz mniej jest. I ja też coraz mniej jestem. Zgubiłam się już jaki¶ kawałek temu zupełnie tego nie zauważywszy. A teraz stoję z rozdziawionymi ustami pani ze sklepów dla dorosłych i zastanawiam się, co dalej.

A wczoraj piłam wino, paliłam papierosy i słuchałam składanki 17 najbardziej smętnych piosenek na ¶wiecie. I nie było ani dobrze, ani szczę¶liwie. Może trochę spokojniej. Spokój, którego tak mi brakowało i którego zabraknie mi już za krótk± chwilę, w tym momencie ¶widruje mi wnętrzno¶ci. Czekam na moment, aż przeskoczy t± cienk± granicę i zmieni się w szczę¶cie. Na razie jest po prostu pusto.

Pod¶wiadomie czekam na jakiego¶ maila. Nie wiem po co, nie wiem od kogo, nie wiem, o jakiej tre¶ći. Wiem, od kogo nie. Tak po prostu czekam. I chciałabym, żeby kto¶ mnie zabrał nad ocean.

I czemu mi tak dziwnie? Łajołłaj? Bo¶ pipa, nie?

Niech mi już przejdzie, no.

Wszyscy pytaj±, jak było w Krakowie, toteż spieszę poinformować, iż:

W Krakowie było tak, że dzi¶ o 18 zjadłam pierwszy posiłek, po którym nie chciało mi się umrzeć.

W Krakowie było tak, że przez weekend zd±żyłam się zakochać w Spokoju, Kitschu (pierwszy raz w życiu słyszałam "Closer" z gło¶ników innych, niż te w moim laptopie), Carlito (mimo, iż P. wci±ż z pogard± odnosi się do mojego zamiłowania do oliwek), Malowanym Chłopcu, Geju Architekcie, Buce i Chłopcu Teatralno-Wielofunkcyjnym. Łatwa jestem z tym zakochiwaniem jednak ;)

W Krakowie było tak, że zaczęłam P. zazdro¶cić, że obcuje z tak innym od mojego wymiarem.

W Krakowie było tak, że przypomniałam sobie wszystkie P. i moje najlepsze momenty. Mnóstwo, mnóstwo.

W Krakowie było tak, że zasypiałam spokojnym i szczę¶liwym snem (na co naturalnie wpływ miały również obrzydliwe ilo¶ci alkoholu, ale wyj±tkowo były suplementem, nie substytutem).

W Krakowie było tak, że na dług± chwilę zachłysnęłam się własnym szczę¶ciem.

W Krakowie było tak, że lepiej być nie mogło.

Zamy¶liłam się dzi¶ nad kaw± i papierosem. My¶lałam o P. i jej miejscu w moim życiu. I to chyba trochę tak, że mój Anioł Stróż się zmaterializował. I to abstrahuj±c już od tego wydarzenia, które w sumie stało się zacz±tkiem naszej przyjaĽni, kiedy to P., wchodz±c na wysokie tony, uratowała mi życie, a dupę na pewno.

Po prostu P. jest kim¶, kto zapewnia mi wewnętrzny spokój. Kto utwierdza mnie w przekonaniu, że "nie ma nic na zawsze" to wy¶wiechtany slogan. Kim¶, z kim czasem można po prostu milczeć ze ¶wiadomo¶ci±, ze on i tak wie. Bo ja nie umiem mówić dużo i m±drze, nie mam gotowych rad, nie mam nawet takich ¶rednio wysmażonych; surowych nawet. Ale fenomenem P. jest to,że kiedy po jej monologu mówię "gnój", to ona ma stuprocentow± ¶wiadomo¶ć tego, że gdyby ów gnój był obok, najpewniej rozci±gnęłabym jego wnętrzno¶ci dookoła rynku, bo ¶więcie wierzę, że nie jest wart tej sekundy, w której przez jej oczy przemyka smutek.

I kiedy rozmawiamy o aborcjach, piętnastolatkach w za ciasnych portkach czy też ludziach lubi±cych kminek, bo z P. jest tak, że można zawsze i o wszystkim, to nawet to, że najwyraĽniej spędziłam pod lodem ostatnie 20 lat bo ni w z±b nie rozumiem, mi nie straszne. Bo ona była pod tym samym lodowcem, a przynajmniej pod s±siednim. Bo ona rozumie. I to mi wystarczy.

Dzi¶ jest jeden z tych smutnych dni.

Czuję wewnętrzn± powinno¶ć napisania o Brukseli, ale dzi¶ mogę tylko spłycić. Zreszt± kiedykolwiek i czegokolwiek bym nie napisała, to i tak spłycę. No bo co mam napisać. Cudowni, cudowni ludzie. Jedna z najlepszych rzeczy, jakie mi się w życiu przytrafiły. Chłonę to wszystko cał± sob± i przez dług± chwilę jest mi tak po prostu dobrze.

E. wróciła, z R. idę jutro odwiedzić w pracy Synusia, a w pi±tek nareszcie jadę zobaczyć P. I czasem można się zachłysn±ć drugim człowiekiem i uwierzyć, że w zasadzie to jest ok. Tylko wieczorem w tych czterech ¶cianach wydychasz z płuc dym i czujesz, że to wła¶nie...

... dzi¶ jest jeden z tych smutnych dni. Stanowczo zbyt duże ilo¶ci papierosów zagryzam czere¶niami, starannie wybieraj±c te jasne spo¶ród ciemnych, bo tata jak na zło¶ć zmieszał 2 gatunki w jednej torebce. I nikt mnie nie przekona, że ciemne s± lepsze. Co prawda jak byłam mała, istotnie wydawało mi się, że ciemne s± lepsze, ale wydawało mi się też, że wyjdę za Jarka Jakimowicza ;) I jeszcze parę innych banałów mi się wydawało.

To wszystko miało być trochę inaczej, nie?

Najgorsze, że nigdy się nie dowiem, czy tak naprawdę dobrze zrobiłam. Kurwa.

Chói bombki strzelił, choinki nie będzie. Oczywi¶cie pan ćwiczeniowiec musiał się zem¶cić za to, że ani razu nie byłam na ćwiczeniach, potraktował mnie jak mał±, ¶mierdz±c± kupę i kazał przyj¶ć tydzień póĽniej. Tydzień póĽniej to było już "za póĽno", bo po egzaminie. Tym cudownym sposobem powiedziałam panu sajonara i sija we wrze¶niu i rozpoczęłam wakacje, które z wakacjami maj± tyle wspólnego, co nic. Bo ńóńa pracuje i ńóńa w końcu musi przestać olewać ELSA. I ńóńa mało odpoczywa, dużo łorkuje, dużo pali i dużo pije.

I cholera naprawdę tęsknie za takimi wieczorami, jak ostatni, kiedy zakupy z R. zmieniaj± się w kino, zabieramy jeszcze M. i pijemy na sali drinki z plastikowych butelek, które to drinki dłońmi mymi osobistymi spreparowałam w Carrefourowym kiblu. A potem wsiadamy w taksówkę, jedziemy do Sopotu, znów palimy i pijemy, a potem ja jem kebaba pod Rezydentem i tłumaczę 3 grupom wycieczkowym, że R. wcale nie ma doła z powodu faceta, który j± rzucił, tylko wła¶nie wróciła z krzaków, w których rzygała z M.

Trochę mi ci±ży na w±trobie, że nie bardzo wiem, co pocz±ć z tym moim nędznym życiem. Jestem na wymarzonej seminarce, jaki¶tam pomysł na magisterkę mam, tylko co dalej? Z jednej strony turbofajnie wyszło z t± prac±, z drugiej zaczyna mi trochę ryć beret, bo poczułam smak własnej wypracowanej (czasem wybitnie ciężko) kasy i my¶lę sobie czasem, że chciałabym już tak w tym kierunku kicać. I że te studia to mi naprawdę tylko życie komplikuj±, bo muszę się użerać z jakimi¶ starymi kutasami żyj±cmi od 40 lat prawem rolnym i maj±cymi mi za złe, że ja tym nie żyję. (Gwoli wyja¶nienia - nie miałam i mieć nie będę na studiach przedmiotu "Prawo rolne".) I strasznie mnie to frustruje, bo czasem mam takie przebłyski, że chciałabym zostać na uniwerku, a czasem mi się marzy, żeby ten fotel przy mahoniowym biurku był mój teraz zaraz. I te grube tauseny ( ;) ) na koncie też.

A może ani jedno ani drugie? A może przestałabym już pierdolić i zaczęła kompletować garderobę do Brukseli, bo jadę już w ¶rodę, a fakt, że pan z hotelu po jednominutowym telefonicznym wstępie, w którym wyja¶niałam, że brak potwierdzenia mojej rezerwacji delikatnie mnie niepokoi wykrzykn±ł rado¶nie: "AAA! Mys Żoana Żurak!" trochę jednak zobowi±zuje? A może przygotowałabym w końcu ofertę marketingow±? A może zrobiłabym listę dokumentów, które muszę zostawić w jednym miejscu żeby Rada Nadzorcza i Zgromadzenie Wspólników tym razem mogły się odbyć? A może po prosatu oleję to wszystko i pójdę na solarium? ;)

A poza tym to czy ja naprawdę MUSZĘ, powtarzam, MUSZĘ mieć taki burdel w pokoju? No, de Żurak, zbierz się. Ile można żyć w takim chlewie. ;/

Pal±c 5tego tego ranka papierosa w łóżku moim osobistym spojrzałam w dół krytycznym okiem i stwierdziłam, iż brzuch mój wymaga solarium. Natychmiast. Natentychmiast. Wymaga też co prawda utraty jakich¶ 30cm, ale nie wszystko na raz, nie?

Wy ¶rodę ostatnie zaliczenie, wy sobotę ostatni egzamin. Jak miuo. Do wrze¶nia żegnam się czule z wkuwaniem pierdół. I mam nadzieję, iż we wrze¶niu będę miała przyjemno¶ć ino z tym egzaminem, co go sobie sama na owy wrzesień zaplanowałam. Pani od cywila i panowie od gospodarów nie zorganizuj± mi paru wrze¶niowych dni, prawda? No pliiiiz.

A pan Dyrektór miał wypadek. Poważny. Zadzwoniłam, zapytałam jak się czustwuje, odrzekł co¶ niby na wesoło, nawet jak dobry wujek zapytał o egzamin, ale brzmiał nędznie dosyć. Smutno.

I smutno też z paru innych powodów.

Niech ja już wygram w tego totka, no.